świt

miasto zaspało, spóźniło się na świt.

kroki jeszcze wolne, lepią się do bruku

jak powieki po zbyt krótkim śnie,

jak łyżka, z której oblizujesz dżem.

szybkie roztańczanie ciała do dnia.

 

puste drogi i senne tramwaje

pełne ludzi, do których nic nie czuję.

Co myślisz?

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s